Dutch Routine

Mijn agenda, horloge, iPhone, laptop, vergeten kleding, te volle boekenkast, hardloopschoenen, grote bed, bureau, melkschuimer, kaasverslaving, pumps, rode wijn-fetish en to-do-lijstjes zijn weer in gebruik. En hoe. Dat tijdelijke moment van verstandsverbijstering, daar in Melbourne, dat ik toch echt different terug zou komen: een illusie. Maar absoluut geen desillusie. Want die Amsterdam-routine is eigenlijk heel fijn, makkelijk en voorspelbaar. Het betekent dat ik hier ook weer lekker gewoon kan zijn. Of heel erg Hollands.

Met een toeter op mijn..

De Australische winterdagen zijn kort. Behoorlijk kort. Rond half zes wordt het donker. Pikkedonker, on-Nederlands zo donker. Een serieuze poging om een camping bij een meer in the middle of dat pikdonker te vinden blijkt onmogelijk. Een vriendelijke Aussie wijst ons de weg en stelt ons gerust: het is te laat om nog te controleren, we kunnen vast een nachtje illegaal kamperen. Stilletjes parkeren we onze tientonner op een (heel steil) heuveltje, met de neus naar beneden. Geruisloos koken we een omelet. Als niemand maar doorheeft dat wij hier ook zijn. Tot ik per ongeluk voorover val, terwijl ik de deur op slot wil doen, en terwijl ik terugschrik hoor ik de TOOOOOT!! over het meer schallen. Oeps.

Bo(n)di Beach

Je zou denken dat leggings alleen de modegrillen van de jaren '80 zouden overleven. Helaas, ze hebben de noughties ook al gehaald. Het is de vraag wanneer de legging ooit verdwijnt uit Bondi Beach, de hippe suburb van Sydney. De stadse versie van Byron Bay. Ten eerste heerst hier een groot vrouwenoverschot, vooral vrouwen die overdag vrij zijn. Wederom, fruit for thought. Tegen het einde van de middag gaan ze heel snel wandelen, en niet rennen, soms gaat de agenda mee, of de Blackberry, sowieso de Prada-zonnebril, bij uitzondering een hond en bij voorkeur een iPod, liever geen andere snelwandelende vriendinnen, dat leidt de aandacht af, en wel een decollete. En dus die verdomde legging. Buttocks Beach to me.

Brabants Glorie

Ze is hoogblond. Met een pannekoek aan make-up op haar gezicht. En een grote glimlach. Aan onze kant 24 uur heftige nationaliteits-speculatie. Is ze Amerikaans? Nee. Zweeds? Nope. De volgende dag zit ze achter ons. Of we ook Nederlands zijn. Ze komt uit Brabant. Vindt Australie fan-tas-tisch, wat een land, jaa, echt, zo ontzettend mooi, dat had ze echt nog nooit gezien, maar ja, zo'n kans krijg je nooit weer in je leven, toch, dan moet je het er ook maar even van nemen, ja, zeg, ze had al 6 maanden gereisd, was nu richting het einde, joh, zoveel vrienden gemaakt, nee, echt, ontzettend leuke mensen, zelfs nog au-pair geweest, in Brisbane, ja, moet je meegemaakt hebben, kan niet anders zeggen, nee, inderdaad, ja. Knik, knik, knik. Gelukkig, de gids begint weer te schreeuwen door zijn microfoon. Niet zo gezellig, maar wel, informatief.

Waar is Aldi?

Het kantoor in Cairns van het verhuurbedrijf van hippe campervans met DVD-speler, iPod-aansluiting en uitschuifbaar mega-bed is niet zo druk. Op een jong Duits stelletje na. Ze komen er ook eentje huren. Nadat ze alles hebben gecontroleerd, het bestek hebben geteld en ongeveer onder de auto zijn gekropen om de huidige conditie van het voertuig contractueel vast te leggen is het kennelijk tijd om budget-inkopen te doen. Where is the Aldi in Cairns? De medewerkers kijken ze vragend aan. Who is Aldi?

Ingewikkelde spiegels

Wanneer je een auto huurt, voel je je heel volwassen. Ik dan. Want autorijden is iets voor Grote Mensen. Of fietsen dan voor Kleine Mensen is, weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik zo'n ontzettende fietser ben dat wanneer je me in zo'n campervan zet van twee meter hoog en x meter breed, ik gewoon vergeet dat er een achteruitkijkspiegel bestaat, zo geconcentreerd ben ik bezig met de juiste bedrijfsvoering van het hele apparaat. Bonk! Precies, als gevolg van deze focus op operationeel niveau knal ik met mijn hoofd tegen het autoraam aan. Normaal kijk ik gewoon over mijn schouder om te kijken wat er achter me gebeurt. That hurts.

Handen wassen boven alles

Altijd een bron van tegenstrijdigheden, een internationaal gezelschap. Gepreksonderwerp, verrassend genoeg, de heersende swine flu hysteria. De Canadees lacht uitbundig, wat zijn ze behiiiind in Australië, Canada is de gekte namelijk al waaaay voorbij. De Hollander blijft nuchter, gewoon op de vitamientjes letten is voldoende. De Australische regering, campagnekampioenen, gaat intussen los. Eerst overal de papieren doekjes in WC's mysterieus doen verdwijnen uit environmental oogpunt; nu hangen er grote posters met handenwas-instructies en is het papier continu bijgevuld, en don't get me started on the radio- and TV-commercials. Alles wat Rudd doet is goed. Ook al is dat vertellen hoe je handenwassen moet.

The Return Of The Peanutbutter Sandwich

Tijdens de Easter Break heb ik een luttele 3500 kilometer afgelegd om voor een behoorlijk hard prijsje met walvishaaien te zwemmen. Wat ik toen achterwege heb gelaten, is onze overmatige consumptie van boterhammen met pindakaas tijdens de roadtrip, deels uit budgettaire (dat harde prijsje moest ergens gecompenseerd worden), deels uit praktische overwegingen, want pindakaas smelt niet, is lang houdbaar, redelijk nutritious, lekker op cracker én boterham en in noodgevallen zelfs inzetbaar als surrogaat-satésaus. Helaas heb ik daarna geen pindakaaspot meer aangeraakt wegens overkill. Tot op de dag van vandaag. En dat moet even gevierd worden. Met deze peanut sesame noodles.

Machtsverschuiving

Van Earth Day was ik dan nog net op de hoogte, omdat ik gedurende dat uurtje zonder licht met moeite de pepers uit mijn Spaanse tapas heb kunnen vissen, met alle gevolgen van dien. Kennelijk is er ook een World Environment Day en het is aan de AYCC (Australian Youth Climate Council) om me daar per e-mail aan te herinneren, terwijl ze me intussen proberen te strikken voor hun eerste klimaatconferentie voor jongeren in Australië: Power Shift 2009. Helaas reikt mijn spending power niet ver genoeg om dat retourtje Sydney tegen die tijd nog te maken. Maar hopelijk is de shift rond mijn terugkomst inmiddels ook in Nederland in gang gezet, ready to rock that boat. 

Wilde Haren

Een playspace warehouse in Brunswick, versierd met bomen, takken, bladeren en een grote bar is het podium voor Where The Wild Things Are, een fundraising gig om nog meer forests te redden. Verkleed als vogel, marsupial, boom of dreadlock geeft iemand massages, knipt een knappe kapster iedereens dreadlocks bij, vindt er in een klein hoekje een silent auction plaats en is het podium de plek om de titel The Great Sock-Wrestler op de sok te tikken. Intussen vloeit de zelfgemaakte punch en mango daiquiri rijkelijk van dreadlock tot dreadlock. Een dolle boel. Waarschijnlijk zorgen dreadlocks ervoor dat je je wilde haren nooit verliest. Zo had ik het nog nooit bekeken.