Dutch Routine

Mijn agenda, horloge, iPhone, laptop, vergeten kleding, te volle boekenkast, hardloopschoenen, grote bed, bureau, melkschuimer, kaasverslaving, pumps, rode wijn-fetish en to-do-lijstjes zijn weer in gebruik. En hoe. Dat tijdelijke moment van verstandsverbijstering, daar in Melbourne, dat ik toch echt different terug zou komen: een illusie. Maar absoluut geen desillusie. Want die Amsterdam-routine is eigenlijk heel fijn, makkelijk en voorspelbaar. Het betekent dat ik hier ook weer lekker gewoon kan zijn. Of heel erg Hollands.

Met een toeter op mijn..

De Australische winterdagen zijn kort. Behoorlijk kort. Rond half zes wordt het donker. Pikkedonker, on-Nederlands zo donker. Een serieuze poging om een camping bij een meer in the middle of dat pikdonker te vinden blijkt onmogelijk. Een vriendelijke Aussie wijst ons de weg en stelt ons gerust: het is te laat om nog te controleren, we kunnen vast een nachtje illegaal kamperen. Stilletjes parkeren we onze tientonner op een (heel steil) heuveltje, met de neus naar beneden. Geruisloos koken we een omelet. Als niemand maar doorheeft dat wij hier ook zijn. Tot ik per ongeluk voorover val, terwijl ik de deur op slot wil doen, en terwijl ik terugschrik hoor ik de TOOOOOT!! over het meer schallen. Oeps.

Bo(n)di Beach

Je zou denken dat leggings alleen de modegrillen van de jaren '80 zouden overleven. Helaas, ze hebben de noughties ook al gehaald. Het is de vraag wanneer de legging ooit verdwijnt uit Bondi Beach, de hippe suburb van Sydney. De stadse versie van Byron Bay. Ten eerste heerst hier een groot vrouwenoverschot, vooral vrouwen die overdag vrij zijn. Wederom, fruit for thought. Tegen het einde van de middag gaan ze heel snel wandelen, en niet rennen, soms gaat de agenda mee, of de Blackberry, sowieso de Prada-zonnebril, bij uitzondering een hond en bij voorkeur een iPod, liever geen andere snelwandelende vriendinnen, dat leidt de aandacht af, en wel een decollete. En dus die verdomde legging. Buttocks Beach to me.

Brabants Glorie

Ze is hoogblond. Met een pannekoek aan make-up op haar gezicht. En een grote glimlach. Aan onze kant 24 uur heftige nationaliteits-speculatie. Is ze Amerikaans? Nee. Zweeds? Nope. De volgende dag zit ze achter ons. Of we ook Nederlands zijn. Ze komt uit Brabant. Vindt Australie fan-tas-tisch, wat een land, jaa, echt, zo ontzettend mooi, dat had ze echt nog nooit gezien, maar ja, zo'n kans krijg je nooit weer in je leven, toch, dan moet je het er ook maar even van nemen, ja, zeg, ze had al 6 maanden gereisd, was nu richting het einde, joh, zoveel vrienden gemaakt, nee, echt, ontzettend leuke mensen, zelfs nog au-pair geweest, in Brisbane, ja, moet je meegemaakt hebben, kan niet anders zeggen, nee, inderdaad, ja. Knik, knik, knik. Gelukkig, de gids begint weer te schreeuwen door zijn microfoon. Niet zo gezellig, maar wel, informatief.

Waar is Aldi?

Het kantoor in Cairns van het verhuurbedrijf van hippe campervans met DVD-speler, iPod-aansluiting en uitschuifbaar mega-bed is niet zo druk. Op een jong Duits stelletje na. Ze komen er ook eentje huren. Nadat ze alles hebben gecontroleerd, het bestek hebben geteld en ongeveer onder de auto zijn gekropen om de huidige conditie van het voertuig contractueel vast te leggen is het kennelijk tijd om budget-inkopen te doen. Where is the Aldi in Cairns? De medewerkers kijken ze vragend aan. Who is Aldi?

Ingewikkelde spiegels

Wanneer je een auto huurt, voel je je heel volwassen. Ik dan. Want autorijden is iets voor Grote Mensen. Of fietsen dan voor Kleine Mensen is, weet ik eigenlijk niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik zo'n ontzettende fietser ben dat wanneer je me in zo'n campervan zet van twee meter hoog en x meter breed, ik gewoon vergeet dat er een achteruitkijkspiegel bestaat, zo geconcentreerd ben ik bezig met de juiste bedrijfsvoering van het hele apparaat. Bonk! Precies, als gevolg van deze focus op operationeel niveau knal ik met mijn hoofd tegen het autoraam aan. Normaal kijk ik gewoon over mijn schouder om te kijken wat er achter me gebeurt. That hurts.

Handen wassen boven alles

Altijd een bron van tegenstrijdigheden, een internationaal gezelschap. Gepreksonderwerp, verrassend genoeg, de heersende swine flu hysteria. De Canadees lacht uitbundig, wat zijn ze behiiiind in Australië, Canada is de gekte namelijk al waaaay voorbij. De Hollander blijft nuchter, gewoon op de vitamientjes letten is voldoende. De Australische regering, campagnekampioenen, gaat intussen los. Eerst overal de papieren doekjes in WC's mysterieus doen verdwijnen uit environmental oogpunt; nu hangen er grote posters met handenwas-instructies en is het papier continu bijgevuld, en don't get me started on the radio- and TV-commercials. Alles wat Rudd doet is goed. Ook al is dat vertellen hoe je handenwassen moet.

The Return Of The Peanutbutter Sandwich

Tijdens de Easter Break heb ik een luttele 3500 kilometer afgelegd om voor een behoorlijk hard prijsje met walvishaaien te zwemmen. Wat ik toen achterwege heb gelaten, is onze overmatige consumptie van boterhammen met pindakaas tijdens de roadtrip, deels uit budgettaire (dat harde prijsje moest ergens gecompenseerd worden), deels uit praktische overwegingen, want pindakaas smelt niet, is lang houdbaar, redelijk nutritious, lekker op cracker én boterham en in noodgevallen zelfs inzetbaar als surrogaat-satésaus. Helaas heb ik daarna geen pindakaaspot meer aangeraakt wegens overkill. Tot op de dag van vandaag. En dat moet even gevierd worden. Met deze peanut sesame noodles.

Machtsverschuiving

Van Earth Day was ik dan nog net op de hoogte, omdat ik gedurende dat uurtje zonder licht met moeite de pepers uit mijn Spaanse tapas heb kunnen vissen, met alle gevolgen van dien. Kennelijk is er ook een World Environment Day en het is aan de AYCC (Australian Youth Climate Council) om me daar per e-mail aan te herinneren, terwijl ze me intussen proberen te strikken voor hun eerste klimaatconferentie voor jongeren in Australië: Power Shift 2009. Helaas reikt mijn spending power niet ver genoeg om dat retourtje Sydney tegen die tijd nog te maken. Maar hopelijk is de shift rond mijn terugkomst inmiddels ook in Nederland in gang gezet, ready to rock that boat. 

Wilde Haren

Een playspace warehouse in Brunswick, versierd met bomen, takken, bladeren en een grote bar is het podium voor Where The Wild Things Are, een fundraising gig om nog meer forests te redden. Verkleed als vogel, marsupial, boom of dreadlock geeft iemand massages, knipt een knappe kapster iedereens dreadlocks bij, vindt er in een klein hoekje een silent auction plaats en is het podium de plek om de titel The Great Sock-Wrestler op de sok te tikken. Intussen vloeit de zelfgemaakte punch en mango daiquiri rijkelijk van dreadlock tot dreadlock. Een dolle boel. Waarschijnlijk zorgen dreadlocks ervoor dat je je wilde haren nooit verliest. Zo had ik het nog nooit bekeken. 

Tips van een local

Bij alles wat je gezien moet hebben in Australië, zet ik per definitie een vraagteken. Zo ook bij AFL, Australian Football (League), de Victorian sport bij uitstek. Een soort rugby, maar dan simpeler. Een soort voetbal, maar dan met je handen. Mwah. Op televisie snapte ik er niets van. En nu ben ik om. Waarom? Omdat op een veld twee keer zo groot als een voetbalveld een stuk of 25 Grote Gespierde Mannen zich helemaal suf rennen om die bal van onbeschrijfbaar formaat door twee palen te kicken, en zich intussen als een stel hongerige honden op diezelfde bal storten wanneer mogelijk. Alle agressie lijkt zich binnen de lijnen van het veld te bevinden, aangezien de tribunes gevuld zijn met hele families, en Grote Niet Zo Gespierde Vrouwen die de spelers van waardevolle tips voorzien: "Man up, Bombers!" Ook hier staan de beste stuurlui nog steeds aan wal, misschien omdat ze er ook zo moeilijk van af komen, Australië blijft een eiland.

SWOT Vac

De laatste week voor de exam period, SWOT Vac geheten, zijn er geen colleges en tutorials. De campus, normaal een soort multicultureel mierennest op maandagmorgen, is zo goed als leeg. Tot je de bibliotheken, studieruimtes of andersoortige bunkers betreedt. Laptops, stapels boeken, lecture notes en geconcentreerde gezichten. Lege take away cups van het café beneden en flesjes vitamin water to feed the brains. Want dit is de week to face your Strengths, Weaknesses, Opportunities en Threats. Dacht ik. Helaas. Het betekent gewoon Study Without Teaching Vacation. Ik heb in ieder geval nog wat geleerd deze week. 

Kotsen in de K-Box

Zo'n tien procent van de Melbourne population is Aziatisch. Natuurlijk is dit een generaliserende term, en voor het allergrootste gemak gaan we er ook nog vanuit dat ze allemaal van karaoke houden. Anders zou er geen markt zijn voor K-Box, "Melbourne best and most authentic private rooms karaoke club". En private it is. Zo private dat, mocht je de kamer per ongeluk onderkotsen in die twee uur powersinging, je dat ook helemaal private mag opruimen. Zelfs de Aziaten hebben de Australische overmatige regelgeving goed in de vingers. Of ze willen hun handen liever niet vuil maken.

TM at Work

Melbourne is heaven voor de indie music-liefhebber. De unisex langharige emo-look voert de boventoon, een gitaar is het vaste accessoire en als je niet in een band speelt kan je beter naar Sydney gaan en geld verdienen. Kortom, een pool van talent. Nieuwe artists hebben a la minute een fanbase. Dit bleek ook tijdens de CD launch van Bertie Blackman. Stampensvol. Maar niemand danste. Jawel. Twee oudere dames, die steeds tegen het podium aan botsten. Oei. Een Trotse Moeder. En nog één. Van de BFF. Die in het achtergrondkoor zong. Trotse Moeder waggelt onze kant op. We hebben de Bertie-lofzang al paraat. Liever niet die handtas tegen ons hoofd. Dan spert ze haar rode wijn-lippen. De vraag is onderweg. Of we ook zusjes hebben. Ja. En broertjes. Moeders rekruteert de fanbase, klaarblijkelijk.

Pennant Champion

De Australische hockey(st)ers doen het over het algemeen behoorlijk goed op wereldniveau. Je verwacht dan ook grote hockeyclubs met veel velden, toptrainingen en mastercoaches. Nope. MUHC (Melbourne University Hockey Club) is de allergrootste van Melbourne. Met zeven damesteams. En één kunstgrasveld. (Water is schaars.) Een net zo groot ego. Helaas geen clubhuis. Dat is intussen gefuseerd met het state of the art fitnesscentrum van Melbourne University. Maakt meer winst. Het derde damesteam waar ik intussen als left inner deel van uitmaak bevindt zich in klasse Pennant C. Op nummer één. Dankzij dat grote ego. Ik voel de druk. Barbara PC.

Safety first

Een helm is in Australië al sinds jaar en dag verplicht wanneer je je als fietser tussen de vans en SUVs op de semi-highway waagt. Stoere jongens dragen hem soms los op het hoofd, ouders gaan succesvol op jacht naar micro-versies van het meest ergonomische en kindvriendelijke hoofddeksel en internationale studenten gaan naar K-Mart voor een helm type oesterzwam. Daarbij komt nog dat iedere fiets hier een mountainbike is en achterwerkgerelateerd discomfort aan de orde van de fietsdag is. Om het compleet te maken nog een set flitsende discolichtjes sterkte groot licht, dat is wel veilig genoeg. Of toch niet. Plots verschijnt er een pakketje in de bus. Iets geels. Tot nu toe volledig genegeerd uit esthetische overwegingen. Het bouwvakkers-veiligheidsvest met reflectoren. Natuurlijk! Dankje, pap.

Faceboobs

Tussendoortje. Een bekend fenomeen onder procrastinating mannelijke vrienden. Facebook. Inmiddels ben ik al vrienden met de vrienden van mijn vrienden omdat Facebook ze anders niet toestaat mijn volledig geconstrueerde online identiteit te bekijken, en ik natuurlijk ook nieuwsgierig ben na talloze verhalen over the friends from home. Dit leek mij en mijn naïeve vriendinnen natuurlijk volledig onschuldig. Totdat ik na een paar uur naast zo'n mannelijke vriend iets nieuws ontdekte. Faceboobing. Het uitnodigen van vriendinnen van vriendinnen op basis van de drie B's in plaats van de Face. 

Een klein mijsje, graag

Inmiddels is het winter in Melbourne. Dit betekent niet per definitie dat het buiten ontzettend koud wordt, alswel dat het binnen exact dezelfde temperatuur is als buiten. Ook al is dat niet zo koud, het is te koud om zonder twee truien en overcomfortabele anti-slipsokken naar de WC te scharrelen. Aangezien Australiërs de winter volledig negeren (anders hadden ze wel centrale verwarming uitgevonden) eten internationale studiegenoot en ik na de Thaise hap een ijsje. Ik een mini-ijsje ($1.50) en hij twee grote bollen ($5.90). Raad eens wie uiteindelijk toch het grootste aandeel had in het wegwerken van de grote bollen. Precies. Het kleine meisje. 

Double Flat

False flat betekent precies wat je denkt dat het betekent. Illusionair plat. Zo'n weilandweggetje dat je plots in de benen voelt en een lichte helling blijkt te hebben. Typisch Hollands. Flat white. Helaas, dat spreekt waarschijnlijk niet tot de verbeelding, terwijl het een niet te missen Aussie icon is. Het is de wonderbaarlijke benaming voor een latte met de sterkte van een cappuccino en zonder de karakteriserende smulchocoladeschuimlaag. Ook zoiets dat je pas na een paar slokken merkt. Universele illusies, dubbel bedrogen. 

Princetatie

Vanochtend om 8.30 stond ik watertandend paraat bij het lekkerste ontbijtcafé. Als er iets te vieren is, komt nachtrust op de tweede plaats. De Amerikaan die me tot dit early-bird-behaviour aanzette had de nacht volledig overgeslagen. Beslist normaal. Back home at Princeton. Samen met toast, bircher muesli en double shot soy cappuccino's werd de eindklok geluid voor de afronding van zijn literaire Ulysses-en-Hamlet-analyse, die inmiddels een maand van zijn youngster years had opgeslokt en zijn biologische klok danig had verstoord dat zijn dag stipt om 5PM begon. Je moet het er voor over hebben, Prince te worden.

Over marathons gesproken

Intussen toch maar besloten marathons en Australië niet te combineren. De Great Ocean Road wordt waarschijnlijk alleen per huurauto verkend en de 1001 dagen bikram yoga is me net een stretch te ver. De fiets daarentegen, staat hier geen dag stil. Om de hoofdreken-capaciteiten weer eens uit te dagen, begon ik met tellen. Dagelijks 12 kilometer. Ongeveer drie keer per week 24 kilometer. En dat dan voor roughly vijftien weken. Een totaal van 1800 kilometer. In plaats van de route Marathon-Athene is die 1800 kilometer ongeveer een retourtje Melbourne-Sydney. De Melbourn-out.  

You don't have one minute left

Vier jaar geleden was een collect call de manier om het thuisfront op de hoogte te houden. Inmiddels Hotmail, Gmail, Facebook, Twitter, blog en Skype je een eind weg om je (digitale) dierbaren ongewenst te updaten. Tot ik gisteren besloot te experimenteren met een telefoonkaart en vaste telefoonlijn. Het kostte me uiteindelijk het halve telefoonkaartbudget om te ontdekken dat ik een extra overseas nummer in moest toetsen en een aantal smsjes om te excuseren voor de abrupte beëindiging van het gesprek. Dan zie ik toch liever de eurovretende Skype-teller (voor mobile phone calls) langzaam aflopen om te weten wanneer ik moet gaan snelkletsen en doeizeggen. 

Friend or food?

Ja, Australië is multicultureel. Ja, daarom kun je hier goedkoop sushi eten. Ja, het is werkelijk waanzinnig. Toch is zelf koken nog het grootste feast. Niet alleen omdat je al volledig verzadigd aan tafel kruipt na teveel hapjes proeven en (kook)wijn drinken, maar ook omdat je na de noeste arbeid voor de duur van een werkdag aan die tafel kunt blijven zitten. Met vrienden. Oh, ja. Eten moet je delen. 

PNG (spreek uit: pie-en-dzjee)

Over het algemeen zijn de werkgroepen gevuld met welbespraakte, academisch overonderlegde Europese of Aziatische studenten. Een van de studenten, een volwassen vrouw, kon ik moeilijk plaatsen. Tot ik vandaag samen met haar de gevolgen van population growth voor Afrika besprak. Het was een korte bespreking, aangezien ik haar afkomst een stuk interessanter vond. Bessie komt uit PNG. Papoea-Nieuw Guinea. De hoofdstad Port Moresby heeft vier universiteiten, de regering is corrupt, de taal is een mix tussen Engels en iets anders, ze werkt voor een NGO en studeert hier op haar allerhardst. Ja, ook Bessie is onder de indruk van onze medestudenten, maar mooie woorden kopen volgens haar beslist geen social skills. Gelukkig, wederzijdse vooroordelen.

Duizend-en-één-nachtmerrie

Bikram yoga, ontsproten aan het brein van Los Angeles based yoga-guru Bikram Choudhury, is een serie van 26 yoga-houdingen in een swine flu-onvriendelijke ruimte die idealiter wordt opgewarmd tot zo'n 40.5 graden Celsius. Momenteel is de Bikram Marathon aan de gang en wordt hip Melbourne gestimuleerd om 10 dagen achter elkaar te bikrammen. Ik was behoorlijk onder de indruk van zo'n prestatie, tot ik de incrowd na de laatste les hoorde speculeren over hun bikramhero. Daar is Superman niks bij. Deze bikkelende bikrammer heeft er namelijk 1001 dagen achtereenvolgend bikrammen doorheen geramd. 

De Nachtslacht

In een car-minded stad als Melbourne is nachtelijk fietsen een avontuur. In bijna clair-obscur licht wordt er aan de asfalten aorta's van de stad gesleuteld door hardwerkende nachtbrakers. Zij zijn niet de enigen die de nacht boven de dag verkiezen. De talloze (halal) slagers op Sydney Road zijn gedeeltelijk verlicht. Parkeren voor de deur, koplampen blijven aan. Absurd grote stukken dier worden bebloed en onverpakt op sterke schouders naar binnen gesjouwd, de deuren van de vrachtwagen wagenwijd open. Het product van de moderne schutterscompagnie, Rembrandt zou er zo weer een meesterwerk van kunnen maken. 

Highway Heels

Inmiddels ben ik volledig gewend aan het feit dat mijn second nature in Amsterdam hier het toonbeeld is van milieuactivisme. Precies, het gaat over my bicycle. Wanneer ik 's nachts terugfiets vanuit het Central Business District ben ik de enige die op twee wielen kilometers maakt. Langs de straat strompelen geblondeerde meisjes de laneway bars uit, desparate voor een kostbare, maar zachte achterbank. Plotseling realiseer ik me waarom niemand hier fietst, want naast de hopeloze sexloosheid van een helm op je hoofd, blijven die torenhoge naaldhakken en plateauzolen natuurlijk nooit op een trapper zitten. Of op een gaspedaal. Hier is de taxi gewoon een Fo(u)r Heel Drive. 

Bottle up

De Australische krant The Age maakte in de zaterdageditie melding van de ontwikkelingen rondom de Mexicaanse griep. De regering adviseert nu om in ieder geval voor 14 dagen te hamsteren, dat kan nooit kwaad. Dit betekent (let op de samenhang): drie liter water per dag, gedroogd vlees, blikvoer, wc-papier, batterijen, kaarsen, lucifers, handmatige blikopeners en watersterilisatortabletten. Het lijkt er meer op dat Kevin Rudd met dit hamsteradvies wederom de economie probeert te stimuleren, nu zijn Stimulus Package niet het gewenste resultaat heeft. Terwijl deze stock up volgens Australiërs helemaal niet nodig is, you'd better bottle up. Daar zijn die overbevoorrade bottleshops toch voor. 

Die-arty

Waar ik in Londen als een kind zo blij door de stalletjes van Spitalfields Market huppelde, afgeladen met de vrucht van hypercreative minds, is die rol in Melbourne weggelegd voor Rose Street Artist's Market. Denk mini-cactussen voor op de ijskast, oorbellen van oude horloges, notebooks met vintage bookcovers en keukengerei als accessoire. De kunstenaars verkopen zelf, dus on request  krijg je het concept er gratis bij. Opvallend is het hergebruik van ondenkbare materialen, en het bijkomende level of craftmanship. Kan me niet voorstellen hoeveel uren er in al die cactussen en horloges moeten zitten. Behoorlijk diehard. 

Luchtvervuiling

Waar de UvA haar studenten een strict academisch stramien oplegt, probeert de University of Melbourne mijn mening letterlijk uit mijn tenen te trekken. Wekelijks word je uitgedaagd om in minimaal 3000 woorden je opinie aan het digitale papier toe te vertrouwen. De enige vereiste is dat deze authentieke mening gebaseerd is op een luttele dertig academische referenties. Hoe autonoom te denken, wanneer iedere gedachtewolk constant wordt vervuild door een stel rondvliegende academici en hun peer reviewed offspring? Wanneer wordt er ruim baan gemaakt voor baanbrekende gedachtekronkels van de tabulae rasae, aan de start van hun academische carriere? Misschien een nieuw probleem binnen het kader van milieuvervuiling. Leervervuiling. 

Spaart u ook hypotheken?

Het is duidelijk dat het even duurde voordat de GFC zijn oversteek maakte over de Indische en de Pacifische Oceaan. Waar de Verenigde Staten en Europa al meesters zijn in beleidsmatige illusies om de economie op dreef te houden, heeft Prime Minister Kevin Rudd besloten een Australian Stimulus Package te creëren, bestaande uit onder andere een plasma TV-waardige $950 dollar per capita. Toch heb ik het gevoel dat het besef bij de banken nog niet is doorgedrongen, toen ik vandaag na het storten van mijn geld bij de Commonwealth Bank een verkoopgerichte vraag kreeg: "You in the market for a home loan, by any chance?" Nee, ik spaar toch liever zegeltjes. 

Dutch diplomacy

Op reis met een Fransoos, een Spanjaard, twee Nederlanders en drie Zweden is een leerzame mix tussen law-abiding en loophole-searching. De mediterraneans willen hard rijden, vuur stoken, uit de auto hangen, op het strand drinken, maar bovenal: genieten. De Swedes daarentegen zijn overdreven voorzichtig, kennen de Australische wet beter dan de gemiddelde bogan en zien vooral beren op de weg, maar gelukkig ook kangaroes: weer een ongeluk vermeden. En de Dutch? Naast de introductie van een gemeenschappelijke rekening en het daaropvolgende money management functioneren ze vooral als intermediate. Geniet, maar onderhandel met mate. 

Alweer een kilometer van mijn banden afgesleten

De term roadtrip wekt op miraculeuze wijze de indruk dat je ook wel eens afwijkt van de road. Ja, in Europa misschien. In Australië moet je kilometers maken. Constructief bijdragen aan het in stand houden van die gewilde nummer 1-positie: most polluting country in the world. Om vlakbij Exmouth in het streng beschermde Ningaloo Reef met de met uitsterven bedreigde whalesharks te zwemmen hebben we toch meer dan 3000 kilometer afgelegd. In twee auto's. Tegen heel wat winst voor de lokale tankstations. En heel wat verlies voor onze schone lucht. Lucht, vervolgens van vitaal belang voor het gehele ecosysteem, en dus de whalesharks. Another Catch 22. Of Catch 3000. 

Aai de haai

Sinds ik me heb laten overtuigen tegen een mooie marktprijs deel te nemen aan een bijzondere human-animal-encounter, ben ik de spreekwoordelijke draad eventjes kwijt. Plons! Met tien man snorkelen rondom een tien meter lange walvishaai, de grootste vis (en haai, en oceanisch zoogdier) ter wereld, is onbeschrijflijk. Deze reus is bijna knuffelbaar. Helaas is drie meter afstand verplicht. Nog iets dichterbij, dat wil iedereen het liefst. Echt ervaren. Het is nooit genoeg. Zelfs haaien willen we aaien. 

Shitchat

Een gemeenschappelijk Noord-Europees ongemak in Australië is de zoektocht naar de optimale reactie op de geautomatiseerde beleefdheid: een cassiere die met tegenzin de laatste barcodes van de werkdag de computer inbliept blijft standvastig how-you-doin-en. Ongeacht chagrijnige verschijning en zichtbare onverschilligheid. De Noord-Europeaan beantwoordt deze vraag intussen keer op keer. Automatische reflex. En verwerkt het daarop volgende ongemak. We zijn er weer in getrapt. De Australische chitchat. Of, shitchat. 

Auberge on fire

Voornemen # 1 voor 2009: leren koken zonder Albert Heijn. From scratch. Zoals Nigella, Jamie en Gordon. Tot nu toe verpieteren de haricots verts braaf in de groentela, blijven wortels wonderbaarlijk lang goed, koop ik kennelijk gepasteuriseerde ijsbergsla, want de ijskast is na acht weken nog steeds schimmelvrij. Voor recepten ga ik te rade bij de Aussies; net uit huis, op budget en vaak creatief met vegetarisch. "Just put the eggplant on the stove, it's amaaaazing". Zo gezegd, zo gedaan. Stove aan, aubergine erop, daar ligt-ie dan, plop op het vuur. Het is meer dan voorspelbaar dat dit falikant mislukt. Aubushfire in the house. Kennelijk zet ik te grof geschut in, inmiddels gewend aan de genetisch indestructable aubergines van Albert. Die zijn met geen bushfire kapot te krijgen. Dat wordt even wennen. Koken met liefde. 

Met beide benen op de grond

Dankzij dat eerdergenoemde olifanten-budget, heeft de University of Melbourne een stel nieuwe learning centres kunnen bouwen, of creëren (proactievere term, past beter binnen de marketingstrategie). Verschuifbare banken to create your own learning space, wireless internet tot op de WC, lopende-band-computers met 30 minute time slots, nieuwe ouderwetse fauteuils om semi-literair je lab book door te nemen en altijd bereikbaar en kosteloos IT-support. Je zou zeggen dat zoveel technological oversupply iedereen de zevende hemel doet bereiken. Maar tot nu toe is mijn lievelingsitem het verdwaalde voetenbankje, omdat de hippe bartafels met laptopaansluiting en hoge krukken echt niet lekker zitten met bungelende benen. Ik houd ze liever op de grond. Zouden zij ook moeten doen.  

Your 21st

En dan ben je plots drieëntwintig. In het buitenland. Wat een feest, fiesta, fête. Op de peuterspeelzaal dook ik al onder de tafel bij de eerste Lang zal ze.. niet naar het liedje luisteren. Dat is duidelijk. Helaas is je vriendengroep hier gebaseerd op acht weken intense omgang, zonder daarbij al teveel het pijnlijke en amuzikale verleden in te duiken. Als gevolg van dit gebrek aan verjaardagsvoorkennis was een surprise party het vrolijke gevolg, inclusief twee ballonnen, een hoop punch en chocoladetaart met Birthday Happy. Eenmaal richting city ben ik alle keren eenentwintig geschat. Anders loop je namelijk niet zo obvious met ballonnen op je hoofd gebonden. (Ik wel.) Aangezien je 21st hier in Australië meer betekent dan je Bachelor halen, doe ik graag een beetje mee. Australië; om écht jong te blijven. Kom maar op met die vergrijzing. 

H1 (minimum of 30)

Een werkgroep Sustainable Development in kamer 516 op de 5e verdieping van de Biology faculteit. Donderdagochtend, tien uur, 25 graden. Een groep studenten luistert geamuseerd naar een creatieve presentatie. Een rollenspel. Kort na dit Australische entertainment geeft de tutor aan de eisen van het essay te willen bespreken, waarschijnlijk het minst vermakelijke onderdeel van het vak. Wie wil, mag gaan. Alle carrière-hongerige idealisten blijven zitten. Voor een H1 (dit blijkt de hoogste beoordeling) is een minimum van dertig references vereist. Niemand kijkt verwonderd. Ik vraag (me af) of dit betekent dat ik dertig artikelen moet lezen om mijn standpunt vervolgens in slechts 3000 woorden duidelijk te maken. Ja, dus. Niet erg efficiënt. Maar dat zijn veel NGO's ook niet. 

Cash cows wanted

Na acht weken naïef en nieuwsgierig op een 40,000 studenten tellende campus te hebben rondgedwaald, krijg je er gewoon gevoel voor. Voor groepen. Ook al wordt diversity breed uitgemeten in het mission statement, in- en out-groups zijn universeel. Vooroordelen worden dagelijks bevestigd. De blik op de wereld vernauwt met de dag. We blijven onderdeel van een elitaire kudde. Voor zover dogs in kuddes leven. Uitwisselingsstudenten leveren diversity op, geen fees. 

Money, money, money

The University of Melbourne heeft een visie: dream large. Ik kan inmiddels bevestigen dat uitwisselingsstudenten dit motto iedere dag (of nacht) nastreven, aangezien ik hier omringd word door een hoop wereldverbeteraars (inclusief niet direct realiseerbare dromen). Dit idealisme is te handhaven, omdat wij niet $15,000 per jaar voor onze academische fundering afrekenen. Dit in tegenstelling tot de internationale studenten die vielen voor de dream large-marketingcampagne ter waarde van $90,000,000. Waarschijnlijk droomt de universiteit meer yuan, dan large. 

Sound shower

Google Sound Relief en Australia. Ja, nu. Inderdaad, die zoekcombinatie leidt tot ontelbaar veel resultaten. Dit betekent dat een stuk meer dan de 120,000 bezoekers van het grootste betaalde muziekconcert in de Australische historie getuige zijn van de Aussie spirit. Niet alleen was het publiek een prachtige afspiegeling van de bevolking, wat betreft achtergrond en leeftijd - het communal behaviour was ongekend vredelievend. De verschillende kleuren poncho's om de plotselinge regenbuien (die geen betere dag hadden kunnen kiezen dan het concert voor de bushfire slachtoffers) te trotseren, droegen hier aan bij. Politiek, poncho's en een plensbui. Party!

(T)opshop

Duur tweedehands wordt ook wel vintage genoemd. Denk ik. Of is vintage echt speciaal, omdat het door een commercieel tussenpersoon op een lokale vlooienmarkt of bij een wholesaler in charity contributions is gekocht? Kortom, maakt het feit dat iemand anders voor jou bepaalt of iets verkoopbaar is, het tegelijkertijd draagbaar? Toonbaar? In Australie bestaat er een ware charity culture, lopen zogeheten opportunity shops (op-shops) als een trein en is het warempel geen taboe. Hopelijk komt de echte Topshop deze tallozehands-markt nooit penetreren, want wat mij betreft is de op-shop.. Top.

Astrosmurf

Het nationale hockeyelftal van Australië scoort behoorlijk goed op wereldniveau. Toch zijn er in de hele staat Victoria slechts twee hockeyvelden van Nederlandse kwaliteit. Dit ligt misschien aan de constant heersende droogte, een goed waterveld is beslist niet aan de orde. Het heuvelachtige landschap kan ook een oorzaak zijn van de gevoelsmatige molshopen onder het kunstgras, astroturf genoemd. Dit heeft als gevolg dat ik bijna een ruimtepak als bescherming nodig heb om alle opspelende ballen met mijn lichaam op te vangen. Lage smurfen vangen namelijk veel ballen. Daar ben ik intussen het blauwe bewijs van.  

Good gig

Victorian Bush Fire Appeal. Het goede doel voor de slachtoffers van de bosbranden rondom Melbourne. Australiers geven ruimschoots aan goede doelen. Ook op de universiteit lopen constant hele goede mensen rond om je lunchgeld in een klein potje te lokken. Synoniem voor bodemloze put, zeker wanneer je bedenkt wat voor problemen die paar dollars proberen op te lossen. Om die reden heb ik mijn geweten weer eens afgekocht. Het Australische Live Aid. Vijfenzeventig dollar om nieuwe brandbare bomen te planten. 

Pain in the ass

Zoals iedere zelfverklaarde Amsterdammer trots is op zijn bejaarde tweewieler, is de Melburnian trots op de mountainbike of racefiets. Helaas, enkel een stalen ros is niet voldoende. Vergeet de gestroomlijnde helm, op tien standen knipperende lichtjes, reflecterende hoes voor de rugzak, speciale click-on-the-pedal-shoes, schokdempers en 24 versnellingen niet. Eerlijk gezegd laten die gadgets me volledig koud. Het leed dat mijn billen ondergaan op een vrouwonvriendelijk mannenzadel overheerst mijn dagelijkse fietservaring. Tijd voor een schapenwollen kussentje. Dat is pas een gadget.  

Bikey bottoms

De Omafiets is zo gebouwd dat je netjes rechtop kunt fietsen, met de billen precies op het zadel en de neus recht vooruit, om het omringende verkeer in de gaten te houden. De mountainbike niet. Eenmaal op zo'n pretentieus glimding met schokdempers kijk je vooral naar het asfalt onder je. Wanneer je je nek onnatuurlijk ver naar achteren rekt kun je een blik werpen op de fietsers voor je. Althans, dat denk je. Dankzij al die absurd hoge zadels kijk je namelijk vooral tegen billen aan. Heel veel bil. Australië kampt na Amerika met het hoogste obesitas-niveau ter wereld. Kennelijk ook op de mountainbike. 

Right, left, right

Dit zijn drie woorden die een verblijf in Melbourne karakteriseren. Ontelbare keren op een dag vliegt dit zinnetje door mijn hoofd. Vaak in lichte paniek. Sinds deze week verplaats ik mij namelijk op een mountainbike door de stad. Inclusief helm op hoofd. Fietsen is een soort environmental statement. (Stickers met ONE CAR LESS op het frame van de fiets zijn gangbaar.) Voor mij is fietsen natuurlijk een tweede natuur. Nu maar hopen dat eerst naar rechts, dan naar links en vervolgens weer over de rechterschouder kijken ook tot mijn tweede natuur gaat behoren.

Burby Burbs

Waar woon je als je buiten de schil van de appel woont? In Niemandsland? Nee. Dan woon je in The Burbs. Mijn Australian Dream bevindt zich in Brunswick West. Burby Brunswick. 

People, Price, Plaats

De Melburnian grachtengordel voor University of Melbourne-studenten is beperkt. Als de universiteit een appel was, mag je eigenlijk alleen maar in de schil wonen. Fitzroy, Carlton of Parkville. Niet verder. Drummond Street paste precies in dit perfecte plaatje. Prime location. Tot het tot je doordringt dat je geen 12-maanden contract wil tekenen. Wat een kans! En jij neemt geen risico? Nee. Do the shuffle. Het gaat om de people. Weer een knoop doorgehakt. En dat dankzij de 3 P's. Thanks, Marketing. 

No worries

Nogal een gevleugelde uitspraak in Australië, no worries. De betekenis voor de Australiër zelf moet ik nog ontdekken, behalve dat het ons (buitenlanders) constant wordt toegewenst. Heb geen zorgen. Misschien een equivalent voor een goede gezondheid? Een lang en gelukkig leven? Liefde? No worries betekent voor mij inmiddels een 1-storey terrace house. En 4 huisgenoten. Vergeet de vijgenboom niet. Auto's voor de deur. Een gelig grastuintje. The Australian Dream. 

On/for sale/rent

Huurders zoeken voor het huis op Drummond Street is een soort uitverkoop. Let alleen op de buitenkant, of je het op de korte termijn nodig hebt en of het financieel voordeel oplevert. Het verrassende resultaat is twee verlegen Vietnamezen, een semi-professionele voetbalspeler uit Newcastle, een dromerige aankomend studente uit Canberra, een Chileense Australische-vrouwenversierder en ik. Helaas, de ik beschrijf ik niet.

Drommels Drummond

Drummond Street. De obsessie met richting, kaarten, straatnamen en coördinatie beleeft momenteel een hoogtepunt. Huizenjacht in Melbourne, when not Melborn and bred, is vergelijkbaar met handmatig vissen vangen. Steeds achter het net.

5% Beyoncé

Wanneer je ongeveer honderd uitwisselingsstudenten in een restaurant propt om voor $25.00 dollar een driegangen menu naar binnen te schuiven, ben je beslist de volgende dag schor. Niet omdat je tegen de luide muziek in moet schreeuwen die uit de afleiding van je eten (flatscreens) schalt, maar omdat je omringd wordt door de gouden keeltjes van tachtig Amerikanen. Stemmetjes die vervolgens claimen settled for life te zijn, als ze ook maar 5% van Beyoncé’s charme bezaten. Ze hebben eerder 500% nodig om te compenseren voor hun gebrek aan subtiele vrouwelijkheid.

Iets meer dan een halfje, graag

De Great Ocean Road. Dan moet je dus niet aan me vragen of deze weg langs een Grote Oceaan loopt. Ik weet ook niet hoe lang de weg precies is, waar hij begint of eindigt. Ik weet alleen dat ik deze weg ga vervloeken. Straks goede en slechte herinneringen voor altijd met deze weg associeer. Ik kan nu al zeggen dat ik over deze Australische weg het meest ga vertellen in de tijd die mijn leven nog voor me in petto heeft. Ik lig zelfs bijna krom voor deze weg. Niet op de weg, voor de weg. Mijn hotmail-inbox heeft namelijk zojuist de betalingsbevestiging ontvangen voor de $85.00 die het kost om de Great Ocean Road Marathon 2009 op je naam te zetten. Drieëntwintig kilometer. Een halve marathon plus een beetje. In Australië moet het natuurlijk net even anders. 

De eerste stapjes..

..zijn inmiddels gezet. Nog dagelijks maak ik dankbaar gebruik van ieder papieren hulpmiddel dat voorhanden is om mij meer duidelijkheid te geven over de geografische opbouw van deze stad. Toch zal ook ik langzaamaan moeten leren vertrouwen op mijn gevoel. Voor richting. Al wordt het niet makkelijk vertrouwen te hebben in iets dat eigenlijk niet bestaat. Rechts, links, rechts, rechts, rechts, rechts. En je bent weer thuis. Zo makkelijk is het voor iedereen. Behalve voor mij.

Google maps tips: Fitzroy, Carlton, University of Melbourne, Brunswick, Great Ocean Road.