Sound shower

Google Sound Relief en Australia. Ja, nu. Inderdaad, die zoekcombinatie leidt tot ontelbaar veel resultaten. Dit betekent dat een stuk meer dan de 120,000 bezoekers van het grootste betaalde muziekconcert in de Australische historie getuige zijn van de Aussie spirit. Niet alleen was het publiek een prachtige afspiegeling van de bevolking, wat betreft achtergrond en leeftijd - het communal behaviour was ongekend vredelievend. De verschillende kleuren poncho's om de plotselinge regenbuien (die geen betere dag hadden kunnen kiezen dan het concert voor de bushfire slachtoffers) te trotseren, droegen hier aan bij. Politiek, poncho's en een plensbui. Party!

(T)opshop

Duur tweedehands wordt ook wel vintage genoemd. Denk ik. Of is vintage echt speciaal, omdat het door een commercieel tussenpersoon op een lokale vlooienmarkt of bij een wholesaler in charity contributions is gekocht? Kortom, maakt het feit dat iemand anders voor jou bepaalt of iets verkoopbaar is, het tegelijkertijd draagbaar? Toonbaar? In Australie bestaat er een ware charity culture, lopen zogeheten opportunity shops (op-shops) als een trein en is het warempel geen taboe. Hopelijk komt de echte Topshop deze tallozehands-markt nooit penetreren, want wat mij betreft is de op-shop.. Top.

Astrosmurf

Het nationale hockeyelftal van Australië scoort behoorlijk goed op wereldniveau. Toch zijn er in de hele staat Victoria slechts twee hockeyvelden van Nederlandse kwaliteit. Dit ligt misschien aan de constant heersende droogte, een goed waterveld is beslist niet aan de orde. Het heuvelachtige landschap kan ook een oorzaak zijn van de gevoelsmatige molshopen onder het kunstgras, astroturf genoemd. Dit heeft als gevolg dat ik bijna een ruimtepak als bescherming nodig heb om alle opspelende ballen met mijn lichaam op te vangen. Lage smurfen vangen namelijk veel ballen. Daar ben ik intussen het blauwe bewijs van.  

Good gig

Victorian Bush Fire Appeal. Het goede doel voor de slachtoffers van de bosbranden rondom Melbourne. Australiers geven ruimschoots aan goede doelen. Ook op de universiteit lopen constant hele goede mensen rond om je lunchgeld in een klein potje te lokken. Synoniem voor bodemloze put, zeker wanneer je bedenkt wat voor problemen die paar dollars proberen op te lossen. Om die reden heb ik mijn geweten weer eens afgekocht. Het Australische Live Aid. Vijfenzeventig dollar om nieuwe brandbare bomen te planten. 

Pain in the ass

Zoals iedere zelfverklaarde Amsterdammer trots is op zijn bejaarde tweewieler, is de Melburnian trots op de mountainbike of racefiets. Helaas, enkel een stalen ros is niet voldoende. Vergeet de gestroomlijnde helm, op tien standen knipperende lichtjes, reflecterende hoes voor de rugzak, speciale click-on-the-pedal-shoes, schokdempers en 24 versnellingen niet. Eerlijk gezegd laten die gadgets me volledig koud. Het leed dat mijn billen ondergaan op een vrouwonvriendelijk mannenzadel overheerst mijn dagelijkse fietservaring. Tijd voor een schapenwollen kussentje. Dat is pas een gadget.  

Bikey bottoms

De Omafiets is zo gebouwd dat je netjes rechtop kunt fietsen, met de billen precies op het zadel en de neus recht vooruit, om het omringende verkeer in de gaten te houden. De mountainbike niet. Eenmaal op zo'n pretentieus glimding met schokdempers kijk je vooral naar het asfalt onder je. Wanneer je je nek onnatuurlijk ver naar achteren rekt kun je een blik werpen op de fietsers voor je. Althans, dat denk je. Dankzij al die absurd hoge zadels kijk je namelijk vooral tegen billen aan. Heel veel bil. Australië kampt na Amerika met het hoogste obesitas-niveau ter wereld. Kennelijk ook op de mountainbike. 

Right, left, right

Dit zijn drie woorden die een verblijf in Melbourne karakteriseren. Ontelbare keren op een dag vliegt dit zinnetje door mijn hoofd. Vaak in lichte paniek. Sinds deze week verplaats ik mij namelijk op een mountainbike door de stad. Inclusief helm op hoofd. Fietsen is een soort environmental statement. (Stickers met ONE CAR LESS op het frame van de fiets zijn gangbaar.) Voor mij is fietsen natuurlijk een tweede natuur. Nu maar hopen dat eerst naar rechts, dan naar links en vervolgens weer over de rechterschouder kijken ook tot mijn tweede natuur gaat behoren.