Met een toeter op mijn..

De Australische winterdagen zijn kort. Behoorlijk kort. Rond half zes wordt het donker. Pikkedonker, on-Nederlands zo donker. Een serieuze poging om een camping bij een meer in the middle of dat pikdonker te vinden blijkt onmogelijk. Een vriendelijke Aussie wijst ons de weg en stelt ons gerust: het is te laat om nog te controleren, we kunnen vast een nachtje illegaal kamperen. Stilletjes parkeren we onze tientonner op een (heel steil) heuveltje, met de neus naar beneden. Geruisloos koken we een omelet. Als niemand maar doorheeft dat wij hier ook zijn. Tot ik per ongeluk voorover val, terwijl ik de deur op slot wil doen, en terwijl ik terugschrik hoor ik de TOOOOOT!! over het meer schallen. Oeps.