Burby Burbs

Waar woon je als je buiten de schil van de appel woont? In Niemandsland? Nee. Dan woon je in The Burbs. Mijn Australian Dream bevindt zich in Brunswick West. Burby Brunswick. 

People, Price, Plaats

De Melburnian grachtengordel voor University of Melbourne-studenten is beperkt. Als de universiteit een appel was, mag je eigenlijk alleen maar in de schil wonen. Fitzroy, Carlton of Parkville. Niet verder. Drummond Street paste precies in dit perfecte plaatje. Prime location. Tot het tot je doordringt dat je geen 12-maanden contract wil tekenen. Wat een kans! En jij neemt geen risico? Nee. Do the shuffle. Het gaat om de people. Weer een knoop doorgehakt. En dat dankzij de 3 P's. Thanks, Marketing. 

No worries

Nogal een gevleugelde uitspraak in Australië, no worries. De betekenis voor de Australiër zelf moet ik nog ontdekken, behalve dat het ons (buitenlanders) constant wordt toegewenst. Heb geen zorgen. Misschien een equivalent voor een goede gezondheid? Een lang en gelukkig leven? Liefde? No worries betekent voor mij inmiddels een 1-storey terrace house. En 4 huisgenoten. Vergeet de vijgenboom niet. Auto's voor de deur. Een gelig grastuintje. The Australian Dream. 

On/for sale/rent

Huurders zoeken voor het huis op Drummond Street is een soort uitverkoop. Let alleen op de buitenkant, of je het op de korte termijn nodig hebt en of het financieel voordeel oplevert. Het verrassende resultaat is twee verlegen Vietnamezen, een semi-professionele voetbalspeler uit Newcastle, een dromerige aankomend studente uit Canberra, een Chileense Australische-vrouwenversierder en ik. Helaas, de ik beschrijf ik niet.

Drommels Drummond

Drummond Street. De obsessie met richting, kaarten, straatnamen en coördinatie beleeft momenteel een hoogtepunt. Huizenjacht in Melbourne, when not Melborn and bred, is vergelijkbaar met handmatig vissen vangen. Steeds achter het net.

5% Beyoncé

Wanneer je ongeveer honderd uitwisselingsstudenten in een restaurant propt om voor $25.00 dollar een driegangen menu naar binnen te schuiven, ben je beslist de volgende dag schor. Niet omdat je tegen de luide muziek in moet schreeuwen die uit de afleiding van je eten (flatscreens) schalt, maar omdat je omringd wordt door de gouden keeltjes van tachtig Amerikanen. Stemmetjes die vervolgens claimen settled for life te zijn, als ze ook maar 5% van Beyoncé’s charme bezaten. Ze hebben eerder 500% nodig om te compenseren voor hun gebrek aan subtiele vrouwelijkheid.

Iets meer dan een halfje, graag

De Great Ocean Road. Dan moet je dus niet aan me vragen of deze weg langs een Grote Oceaan loopt. Ik weet ook niet hoe lang de weg precies is, waar hij begint of eindigt. Ik weet alleen dat ik deze weg ga vervloeken. Straks goede en slechte herinneringen voor altijd met deze weg associeer. Ik kan nu al zeggen dat ik over deze Australische weg het meest ga vertellen in de tijd die mijn leven nog voor me in petto heeft. Ik lig zelfs bijna krom voor deze weg. Niet op de weg, voor de weg. Mijn hotmail-inbox heeft namelijk zojuist de betalingsbevestiging ontvangen voor de $85.00 die het kost om de Great Ocean Road Marathon 2009 op je naam te zetten. Drieëntwintig kilometer. Een halve marathon plus een beetje. In Australië moet het natuurlijk net even anders. 

De eerste stapjes..

..zijn inmiddels gezet. Nog dagelijks maak ik dankbaar gebruik van ieder papieren hulpmiddel dat voorhanden is om mij meer duidelijkheid te geven over de geografische opbouw van deze stad. Toch zal ook ik langzaamaan moeten leren vertrouwen op mijn gevoel. Voor richting. Al wordt het niet makkelijk vertrouwen te hebben in iets dat eigenlijk niet bestaat. Rechts, links, rechts, rechts, rechts, rechts. En je bent weer thuis. Zo makkelijk is het voor iedereen. Behalve voor mij.

Google maps tips: Fitzroy, Carlton, University of Melbourne, Brunswick, Great Ocean Road.