Wilde Haren

Een playspace warehouse in Brunswick, versierd met bomen, takken, bladeren en een grote bar is het podium voor Where The Wild Things Are, een fundraising gig om nog meer forests te redden. Verkleed als vogel, marsupial, boom of dreadlock geeft iemand massages, knipt een knappe kapster iedereens dreadlocks bij, vindt er in een klein hoekje een silent auction plaats en is het podium de plek om de titel The Great Sock-Wrestler op de sok te tikken. Intussen vloeit de zelfgemaakte punch en mango daiquiri rijkelijk van dreadlock tot dreadlock. Een dolle boel. Waarschijnlijk zorgen dreadlocks ervoor dat je je wilde haren nooit verliest. Zo had ik het nog nooit bekeken. 

Tips van een local

Bij alles wat je gezien moet hebben in Australië, zet ik per definitie een vraagteken. Zo ook bij AFL, Australian Football (League), de Victorian sport bij uitstek. Een soort rugby, maar dan simpeler. Een soort voetbal, maar dan met je handen. Mwah. Op televisie snapte ik er niets van. En nu ben ik om. Waarom? Omdat op een veld twee keer zo groot als een voetbalveld een stuk of 25 Grote Gespierde Mannen zich helemaal suf rennen om die bal van onbeschrijfbaar formaat door twee palen te kicken, en zich intussen als een stel hongerige honden op diezelfde bal storten wanneer mogelijk. Alle agressie lijkt zich binnen de lijnen van het veld te bevinden, aangezien de tribunes gevuld zijn met hele families, en Grote Niet Zo Gespierde Vrouwen die de spelers van waardevolle tips voorzien: "Man up, Bombers!" Ook hier staan de beste stuurlui nog steeds aan wal, misschien omdat ze er ook zo moeilijk van af komen, Australië blijft een eiland.

SWOT Vac

De laatste week voor de exam period, SWOT Vac geheten, zijn er geen colleges en tutorials. De campus, normaal een soort multicultureel mierennest op maandagmorgen, is zo goed als leeg. Tot je de bibliotheken, studieruimtes of andersoortige bunkers betreedt. Laptops, stapels boeken, lecture notes en geconcentreerde gezichten. Lege take away cups van het café beneden en flesjes vitamin water to feed the brains. Want dit is de week to face your Strengths, Weaknesses, Opportunities en Threats. Dacht ik. Helaas. Het betekent gewoon Study Without Teaching Vacation. Ik heb in ieder geval nog wat geleerd deze week. 

Kotsen in de K-Box

Zo'n tien procent van de Melbourne population is Aziatisch. Natuurlijk is dit een generaliserende term, en voor het allergrootste gemak gaan we er ook nog vanuit dat ze allemaal van karaoke houden. Anders zou er geen markt zijn voor K-Box, "Melbourne best and most authentic private rooms karaoke club". En private it is. Zo private dat, mocht je de kamer per ongeluk onderkotsen in die twee uur powersinging, je dat ook helemaal private mag opruimen. Zelfs de Aziaten hebben de Australische overmatige regelgeving goed in de vingers. Of ze willen hun handen liever niet vuil maken.

TM at Work

Melbourne is heaven voor de indie music-liefhebber. De unisex langharige emo-look voert de boventoon, een gitaar is het vaste accessoire en als je niet in een band speelt kan je beter naar Sydney gaan en geld verdienen. Kortom, een pool van talent. Nieuwe artists hebben a la minute een fanbase. Dit bleek ook tijdens de CD launch van Bertie Blackman. Stampensvol. Maar niemand danste. Jawel. Twee oudere dames, die steeds tegen het podium aan botsten. Oei. Een Trotse Moeder. En nog één. Van de BFF. Die in het achtergrondkoor zong. Trotse Moeder waggelt onze kant op. We hebben de Bertie-lofzang al paraat. Liever niet die handtas tegen ons hoofd. Dan spert ze haar rode wijn-lippen. De vraag is onderweg. Of we ook zusjes hebben. Ja. En broertjes. Moeders rekruteert de fanbase, klaarblijkelijk.

Pennant Champion

De Australische hockey(st)ers doen het over het algemeen behoorlijk goed op wereldniveau. Je verwacht dan ook grote hockeyclubs met veel velden, toptrainingen en mastercoaches. Nope. MUHC (Melbourne University Hockey Club) is de allergrootste van Melbourne. Met zeven damesteams. En één kunstgrasveld. (Water is schaars.) Een net zo groot ego. Helaas geen clubhuis. Dat is intussen gefuseerd met het state of the art fitnesscentrum van Melbourne University. Maakt meer winst. Het derde damesteam waar ik intussen als left inner deel van uitmaak bevindt zich in klasse Pennant C. Op nummer één. Dankzij dat grote ego. Ik voel de druk. Barbara PC.

Safety first

Een helm is in Australië al sinds jaar en dag verplicht wanneer je je als fietser tussen de vans en SUVs op de semi-highway waagt. Stoere jongens dragen hem soms los op het hoofd, ouders gaan succesvol op jacht naar micro-versies van het meest ergonomische en kindvriendelijke hoofddeksel en internationale studenten gaan naar K-Mart voor een helm type oesterzwam. Daarbij komt nog dat iedere fiets hier een mountainbike is en achterwerkgerelateerd discomfort aan de orde van de fietsdag is. Om het compleet te maken nog een set flitsende discolichtjes sterkte groot licht, dat is wel veilig genoeg. Of toch niet. Plots verschijnt er een pakketje in de bus. Iets geels. Tot nu toe volledig genegeerd uit esthetische overwegingen. Het bouwvakkers-veiligheidsvest met reflectoren. Natuurlijk! Dankje, pap.

Faceboobs

Tussendoortje. Een bekend fenomeen onder procrastinating mannelijke vrienden. Facebook. Inmiddels ben ik al vrienden met de vrienden van mijn vrienden omdat Facebook ze anders niet toestaat mijn volledig geconstrueerde online identiteit te bekijken, en ik natuurlijk ook nieuwsgierig ben na talloze verhalen over the friends from home. Dit leek mij en mijn naïeve vriendinnen natuurlijk volledig onschuldig. Totdat ik na een paar uur naast zo'n mannelijke vriend iets nieuws ontdekte. Faceboobing. Het uitnodigen van vriendinnen van vriendinnen op basis van de drie B's in plaats van de Face. 

Een klein mijsje, graag

Inmiddels is het winter in Melbourne. Dit betekent niet per definitie dat het buiten ontzettend koud wordt, alswel dat het binnen exact dezelfde temperatuur is als buiten. Ook al is dat niet zo koud, het is te koud om zonder twee truien en overcomfortabele anti-slipsokken naar de WC te scharrelen. Aangezien Australiërs de winter volledig negeren (anders hadden ze wel centrale verwarming uitgevonden) eten internationale studiegenoot en ik na de Thaise hap een ijsje. Ik een mini-ijsje ($1.50) en hij twee grote bollen ($5.90). Raad eens wie uiteindelijk toch het grootste aandeel had in het wegwerken van de grote bollen. Precies. Het kleine meisje. 

Double Flat

False flat betekent precies wat je denkt dat het betekent. Illusionair plat. Zo'n weilandweggetje dat je plots in de benen voelt en een lichte helling blijkt te hebben. Typisch Hollands. Flat white. Helaas, dat spreekt waarschijnlijk niet tot de verbeelding, terwijl het een niet te missen Aussie icon is. Het is de wonderbaarlijke benaming voor een latte met de sterkte van een cappuccino en zonder de karakteriserende smulchocoladeschuimlaag. Ook zoiets dat je pas na een paar slokken merkt. Universele illusies, dubbel bedrogen. 

Princetatie

Vanochtend om 8.30 stond ik watertandend paraat bij het lekkerste ontbijtcafé. Als er iets te vieren is, komt nachtrust op de tweede plaats. De Amerikaan die me tot dit early-bird-behaviour aanzette had de nacht volledig overgeslagen. Beslist normaal. Back home at Princeton. Samen met toast, bircher muesli en double shot soy cappuccino's werd de eindklok geluid voor de afronding van zijn literaire Ulysses-en-Hamlet-analyse, die inmiddels een maand van zijn youngster years had opgeslokt en zijn biologische klok danig had verstoord dat zijn dag stipt om 5PM begon. Je moet het er voor over hebben, Prince te worden.

Over marathons gesproken

Intussen toch maar besloten marathons en Australië niet te combineren. De Great Ocean Road wordt waarschijnlijk alleen per huurauto verkend en de 1001 dagen bikram yoga is me net een stretch te ver. De fiets daarentegen, staat hier geen dag stil. Om de hoofdreken-capaciteiten weer eens uit te dagen, begon ik met tellen. Dagelijks 12 kilometer. Ongeveer drie keer per week 24 kilometer. En dat dan voor roughly vijftien weken. Een totaal van 1800 kilometer. In plaats van de route Marathon-Athene is die 1800 kilometer ongeveer een retourtje Melbourne-Sydney. De Melbourn-out.  

You don't have one minute left

Vier jaar geleden was een collect call de manier om het thuisfront op de hoogte te houden. Inmiddels Hotmail, Gmail, Facebook, Twitter, blog en Skype je een eind weg om je (digitale) dierbaren ongewenst te updaten. Tot ik gisteren besloot te experimenteren met een telefoonkaart en vaste telefoonlijn. Het kostte me uiteindelijk het halve telefoonkaartbudget om te ontdekken dat ik een extra overseas nummer in moest toetsen en een aantal smsjes om te excuseren voor de abrupte beëindiging van het gesprek. Dan zie ik toch liever de eurovretende Skype-teller (voor mobile phone calls) langzaam aflopen om te weten wanneer ik moet gaan snelkletsen en doeizeggen. 

Friend or food?

Ja, Australië is multicultureel. Ja, daarom kun je hier goedkoop sushi eten. Ja, het is werkelijk waanzinnig. Toch is zelf koken nog het grootste feast. Niet alleen omdat je al volledig verzadigd aan tafel kruipt na teveel hapjes proeven en (kook)wijn drinken, maar ook omdat je na de noeste arbeid voor de duur van een werkdag aan die tafel kunt blijven zitten. Met vrienden. Oh, ja. Eten moet je delen. 

PNG (spreek uit: pie-en-dzjee)

Over het algemeen zijn de werkgroepen gevuld met welbespraakte, academisch overonderlegde Europese of Aziatische studenten. Een van de studenten, een volwassen vrouw, kon ik moeilijk plaatsen. Tot ik vandaag samen met haar de gevolgen van population growth voor Afrika besprak. Het was een korte bespreking, aangezien ik haar afkomst een stuk interessanter vond. Bessie komt uit PNG. Papoea-Nieuw Guinea. De hoofdstad Port Moresby heeft vier universiteiten, de regering is corrupt, de taal is een mix tussen Engels en iets anders, ze werkt voor een NGO en studeert hier op haar allerhardst. Ja, ook Bessie is onder de indruk van onze medestudenten, maar mooie woorden kopen volgens haar beslist geen social skills. Gelukkig, wederzijdse vooroordelen.

Duizend-en-één-nachtmerrie

Bikram yoga, ontsproten aan het brein van Los Angeles based yoga-guru Bikram Choudhury, is een serie van 26 yoga-houdingen in een swine flu-onvriendelijke ruimte die idealiter wordt opgewarmd tot zo'n 40.5 graden Celsius. Momenteel is de Bikram Marathon aan de gang en wordt hip Melbourne gestimuleerd om 10 dagen achter elkaar te bikrammen. Ik was behoorlijk onder de indruk van zo'n prestatie, tot ik de incrowd na de laatste les hoorde speculeren over hun bikramhero. Daar is Superman niks bij. Deze bikkelende bikrammer heeft er namelijk 1001 dagen achtereenvolgend bikrammen doorheen geramd. 

De Nachtslacht

In een car-minded stad als Melbourne is nachtelijk fietsen een avontuur. In bijna clair-obscur licht wordt er aan de asfalten aorta's van de stad gesleuteld door hardwerkende nachtbrakers. Zij zijn niet de enigen die de nacht boven de dag verkiezen. De talloze (halal) slagers op Sydney Road zijn gedeeltelijk verlicht. Parkeren voor de deur, koplampen blijven aan. Absurd grote stukken dier worden bebloed en onverpakt op sterke schouders naar binnen gesjouwd, de deuren van de vrachtwagen wagenwijd open. Het product van de moderne schutterscompagnie, Rembrandt zou er zo weer een meesterwerk van kunnen maken. 

Highway Heels

Inmiddels ben ik volledig gewend aan het feit dat mijn second nature in Amsterdam hier het toonbeeld is van milieuactivisme. Precies, het gaat over my bicycle. Wanneer ik 's nachts terugfiets vanuit het Central Business District ben ik de enige die op twee wielen kilometers maakt. Langs de straat strompelen geblondeerde meisjes de laneway bars uit, desparate voor een kostbare, maar zachte achterbank. Plotseling realiseer ik me waarom niemand hier fietst, want naast de hopeloze sexloosheid van een helm op je hoofd, blijven die torenhoge naaldhakken en plateauzolen natuurlijk nooit op een trapper zitten. Of op een gaspedaal. Hier is de taxi gewoon een Fo(u)r Heel Drive. 

Bottle up

De Australische krant The Age maakte in de zaterdageditie melding van de ontwikkelingen rondom de Mexicaanse griep. De regering adviseert nu om in ieder geval voor 14 dagen te hamsteren, dat kan nooit kwaad. Dit betekent (let op de samenhang): drie liter water per dag, gedroogd vlees, blikvoer, wc-papier, batterijen, kaarsen, lucifers, handmatige blikopeners en watersterilisatortabletten. Het lijkt er meer op dat Kevin Rudd met dit hamsteradvies wederom de economie probeert te stimuleren, nu zijn Stimulus Package niet het gewenste resultaat heeft. Terwijl deze stock up volgens Australiërs helemaal niet nodig is, you'd better bottle up. Daar zijn die overbevoorrade bottleshops toch voor. 

Die-arty

Waar ik in Londen als een kind zo blij door de stalletjes van Spitalfields Market huppelde, afgeladen met de vrucht van hypercreative minds, is die rol in Melbourne weggelegd voor Rose Street Artist's Market. Denk mini-cactussen voor op de ijskast, oorbellen van oude horloges, notebooks met vintage bookcovers en keukengerei als accessoire. De kunstenaars verkopen zelf, dus on request  krijg je het concept er gratis bij. Opvallend is het hergebruik van ondenkbare materialen, en het bijkomende level of craftmanship. Kan me niet voorstellen hoeveel uren er in al die cactussen en horloges moeten zitten. Behoorlijk diehard.